ER WAS EENS

In oceanen, in de diepste diepten verscholen
zijn ze te vinden.
In oceanen, verrijst de flonkerende wereld
van de Ondinen.
Een koninklijk volkje, dat immer leeft
in volmaakte harmonie
want zij hebben geen ziel, waardoor zij
geen liefde en geen lijden kennen.

Maar een jonge prinses, zij wilde weten,
Zij wilde voelen hoe het leven was
Zij staarde omhoog en droomde over die vreemde wereld
Waar zij zich stilaan mee verwant voelde

Stil mijn liefste, over liefde niet praten nu
over liefde niet praten nu
Stil mijn liefste, over liefde niet praten nu

Het vuur in haar ogen trof de koning,
hij wist: hij had verloren
“Ga dan, mijn meisje, maar realiseer je
dat een ziel je zwaar zal vallen.
Zwaar is het verlangen, is de liefde,
je moet haar alleen dragen, mijn kind,
Want nooit zul je mogen delen met een mens
wie je bent en wie jou stilletjes wiegde”

Stil mijn liefste, over liefde niet praten nu
over liefde niet praten nu
Stil mijn liefste, over liefde niet praten nu

De prinses, zij zwierf heel het land door
tot zijn blik haar bevroor.
Dronken van liefde, reddeloos verliefd
en eindelijk bezield, eindelijk bezield
Maar liefde zo zuiver verdraagt geen geheimen
verdraagt geen geheimen
Zij wilde haar wezen met hem delen,
wie zij werkelijk was niet verzwijgen

Stil mijn liefste, dit sprookje is allang geen sprookje meer
Voor je staat het Ondinekind aan wie de zee haar lessen leert
Lief, zullen we dan doen alsof,
alsof we een paar zijn.

Tekst: Nynke Laverman
Muziek: Waldemar Bastos

Frysk

« terug