De pers over het album 'Sielesâlt':

De melancholie van de fadista's lijkt Laverman met de paplepel ingegoten. Met name in een ingetogen stuk als Angústia houdt ze de zinderende emotie heel fraai binnen de perken, terwijl bij Branco soms net te veel pathos door de kieren sijpelt. Ook muzikaal is Sielesâlt een verademing. De vier muzikanten onder leiding van 'slachwurker' Sytze Pruiksma springen vrijer en avontuurlijker om met het strenge idioom van de fado dan de meeste van hun Portugese collega's. Een sterke vondst is de combinatie van gitaren en marimba.

Ton Maas
Volkskrant, 5 augustus 2004

Fado en Fries dat heeft wel wat. Beide is het melancholische niet vreemd en vooral Friezen zijn net even sentimenteler dan ze willen weten. Gevoelens op papier zetten dat gaat nog, er over praten wordt al moeilijker, maar er over zingen met het hart op de tong, dat is maar voor een enkeling weggelegd. Voor Nynke Laverman bijvoorbeeld, want op haar nieuwe cd, 'Sielesâlt', legt ze haast letterlijk haar ziel bloot. Met passie en op een manier als was de fado haar met de paplepel ingegoten, maakt de zangeres ons deelgenoot van haar gevoelsleven, het 'sâlt' (zout), maar ook het 'swiet' (zoet). Afgaande op haar lenige, klankrijke en zuivere stem lijkt er niets mooier dan zwelgen in smart en zwerven in eenzame, zwarte nachten. En dan maar smachten naar de prins (of prinses) op het witte paard. Zonder omhaal imponerend wat Laverman op deze schijf laat horen. Niet in de laatste plaats door de karakteristieke inbreng van haar vakkundige begeleiders: Herman Woltman op gitaar, Carel van Leeuwen op cello, Wytze van der Meer op contrabas en Sytze Pruiksma achter het slagwerk. En als Barend en Van Dorp kerels zijn, nodigen zij dit Fries fado-fenomeen opnieuw uit, en nu voor hun Euro-programma in Portugal. Zeker als de mannen van Advocaat, wat niet te hopen is, uitgeschakeld worden. Want wat is dan mooier en toepasselijker dan dit heilzame 'Sielesâlt' als pleister op het zeer.

Oene W. Nijdam
Leeuwarder Courant, 18 juni 2004

De pers over de voorstelling 'Sielesâlt':

SIELESÂLT IS BALSEM VOOR DE GEEST

De voorstelling Sielesâlt (Zielenzout) maakt deel uit van de serie Nieuwe Theatermakers die normaliter in Provadja worden geprogrammeerd. De grootte van het decor deed echter besluiten om uit te wijken naar de Reaalzaal van De Vest. Voor het decor was daar genoeg ruimte, voor de fans van Nynke Laverman niet. Er waren twee keer zoveel belangstellenden dan er stoelen zijn.
Een voorstelling van de Friese Nynke Laverman is dan ook een belevenis. (...)
Zo tenger en broos als de zangeres op het grote podium oogt, zo vol en krachtig is haar optreden. Van het eerste tot het laatste moment staat zij midden in het verhaal dat zij zowel in de voordracht als in de liederen te vertellen heeft. Ze zingt niet alleen met een bijzondere soepele stem haar fado’s, ze kruipt er ook nog eens helemaal in. Met heel haar lijf en leden brengt ze alle emoties van haar Friese fado’s op het publiek over. Haar voordracht brengt ze met een mengeling van vrolijke emotie en melancholie zonder daarbij in schmieren te vervallen. Alle overgangen tussen gesproken tekst en zang zijn zo vloeiend dat er één geheel ontstaat en dat zelfs hen, die geen Fries verstaan, nog steeds geboeid blijven luisteren.
Met een muzikale begeleiding, die afwijkt van de begeleiding bij de traditionele fado, bereikt Laverman dat haar voorstelling niet alleen dynamisch, maar ook theatraal aan kwaliteit wint. Nynke Laverman wist met haar Sielesâlt op een zoete wijze tot diep in de ziel van haar publiek door te dringen. De muisstille zaal genoot dan ook hoorbaar, er viel zelfs geen kuchje.

Bob de Mon
Alkmaarsche Courant, 22 december 2004

Met veel gevoel voor timing proeft ze als het ware de teksten, dan weer gepassioneerd, dan weer ingetogen, maar nergens overdreven theatraal. Je hoort en beleeft datgene wat een fado zo aantrekkelijk maakt: harstocht, weemoed en verlangen tegelijkertijd.
(...)In de vertolking van Laverman doet de saudade uit Leeuwarden niet onder voor die van Lissabon. Een zangeres van wie we nog veel kunnen verwachten.

Frans Leenderts
Zwolse Courant, 9 december 2004

FRIESE FADO'S NYNKE LAVERMAN GAAN DOOR HART EN ZIEL

Nog maar 24 jaar is ze, de Friese fado-zangeres Nynke Laverman. ALs je haar op het podium alleen maar ziet staan, geloof je het meteen, maar niet als ze haar mond opendoet om te zingen. Dan is het net alsof ze alles in het leven al heeft meegemaakt: liefde, verlangen, verdriet, verlies, ja kortweg elke emotie. Het komt erop neer, dat Nynke Laverman, al fado-zingend haar jaren ver vooruit is.
(...)Haar mooie stem weet ze met gemak naar elke nuance om te buigen en haar lenige toonversieringen zijn geen kunstjes, maar uitingen van hartstocht. Het fantastische combo volgt haar in alles, dienstbaar als het is. Het is geen specifiek fado-combo, maar het legt, net als de zangeres, de ziel van de fado in diepste wezen bloot.

Rennie Veenstra
Nieuwe Dockumer Courant, 25 oktober 2004

NYNKE ZINGT FADO'S HELDER EN MET PASSIE

Voor menig artiest om afgunstig van te worden, het gemak en de natuurlijkheid waarop de zangeres haar publiek tegemoet trad.

Oene W. Nijdam
Leeuwarder Courant, 9 oktober 2003

FANSTASTISCH CONCERT NYNKE LAVERMAN IN DE SCHIERSTINS

Een uitverkochte zaal genoot zaterdag 25 september van haar glaszuivere stem, de intense beleving waarmee ze de melancholische Portugese liederen voordroeg en haar mimiek.

Nieuwsblad van Noord-Oost Friesland, 1 oktober 2004

Nog mooier zong fadozangeres Nynke Laverman. Ondersteund door een ensemble, vertolkte Laverman op schitterende wijze enkele in het Fries vertaalde gedichten van de beroemdste Friese dichter aller tijden: Jan Jacob Slauerhoff.

Ward Wijndelts
NRC Handelsblad, 1 maart 2004

Twee weken geleden zorgde zij voor de klinkende finale van een dichtersavond op Terschelling, vorige week redde zij in Leeuwarden het Frysk Boekefeest en gistermiddag vormde Nynke Laverman met haar ‘fadoband’ opnieuw de apotheose van een Fries literair programma, nu op de ‘Dag van de Friese literatuur’ in Felix Meritis in Amsterdam.
Bewees de Portugese zangeres Cristina Branco dat de gedichten van Jan Jacob Slauerhoff zich lenen om in Portugese vertaling als fado’s te worden gezongen, Laverman bewijst dat dit ook in het Fries kan. Een opmerkelijke wedergeboorte van de poëzie van deze rusteloze scheepsarts, die, hoewel zij in het Nederlands is geschreven en nog steeds veel gelezen wordt, tot dusver niemand tot Nederlandstalige fatumliederen wist te inspireren.

Pieter de Groot
Leeuwarder Courant, 1 maart 2004